Het is wel bijzonder dat collega lerarenopleiders in Noorwegen tegen vergelijkbare uitdagingen aanlopen als wij hier in Nederland.

De collega’s in Noorwegen starten met de eerstejaars in de bergen. Ze gaan een week naar een berg onder primitieve omstandigheden en bespreken met de studenten wat leren is en waneer dat plaatsvindt en hoe een natuurlijke omgeving daarbij behulpzaam kan zijn.

Dit jaar verliep dat allemaal anders. Vanwege Covid mochten de studenten niet met z’n zessen in een tent slapen. Ze mochten geen vuurtje stoken. Ze mochten niet in contact komen met lokale bewoners.

Ze hebben het allemaal opgelost. In plaats van in een tent hebben de studenten in hangmatten geslapen. Dat was een avontuur op zich. Eén student kon niet uit de voeten met de hangmat. Hij draaide steeds om. Uiteindelijk heeft hij zich in de hangmat gewikkeld en is ondersteboven in slaap gevallen.

Geen vuurtje mogen stoken was wel wat problematisch. Daardoor geen kampvuur met bijbehorende sfeer. Ze hebben dat opgelost met samen zingen en dansen. Doordat ze geen vuur konden stoken konden ze ook geen houtskool maken om mee te tekenen. En geen brood bakken, ook een jaarlijkse favoriet.

De oude man in de bergen mocht ook niet komen om zijn sage te vertellen over het ontstaan van deze berg. Deze man schijnt een begenadigd verteller te zijn, wat een heleboel aanknopingspunten biedt voor toekomstige leraren.

Ondanks al deze uitdagingen zien de collega’s in Noorwegen geen achteruitgang in de kwaliteit van het werk van de studenten. Studenten zijn dankbaar dat ze onderwijs krijgen. Studenten gunnen hun docenten hun mislukkingen. Zo van “Ok, ik zie dat het misgaat, niets aan te doen, we houden nog steeds van je!” Maar wat hebben docenten veel moeten improviseren dit jaar. Ja, misschien zijn dat de hoofdthema’s van dit jaar: online relaties met studenten opbouwen en behouden en daarnaast heel veel improviseren. Improviseren. Daar kunnen we wel wat meer aandacht aan schenken!