Eén van de meest complexe taken van een docent is het doordenken van het leerproces van de leerlingen. Met meer praktijkervaring is dit makkelijker. Voor studenten met weinig ervaring is dit echter één van de moeilijkste vaardigheden om onder de knie te krijgen. Al sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw hanteren we een lesplanformulier dat gebaseerd is op het directe instructie-model van Gagné. Dit formulier heeft zijn nut meer dan bewezen. Aan de hand van dit formulier kunnen studenten inzichtelijk maken wat ze van plan zijn. Lerarenopleiders en begeleidende docenten kunnen aan de hand van dit ingevulde formulier bijsturen. Menig eerstejaar student schrikt echter behoorlijk wanneer aan de hand van dit formulier helder wordt wat er allemaal bij een les komt kijken.

Op de lerarenopleiding worstelen we met dit formulier. Het formulier richt zich sterk op de over te brengen leerstof inhoud. Enerzijds is dat goed, een leerproces moet immers inhoudelijk ergens over gaan. Er is in het formulier echter minder aandacht voor de veranderingen die bij de leerlingen plaatsvinden. Die veranderingen kunnen als maat dienen voor de mate waarin het leerproces succesvol is geweest. Dit kunnen inhoudelijke veranderingen zijn, de leerling kan bepaalde vragen op de juiste wijze beantwoorden. Het kunnen echter ook gedragsveranderingen zijn, de leerling beweegt en/of handelt anders dan voorheen.

Bij Doedactiek bespreken we regelmatig hoe we docenten kunnen ondersteunen bij het leren integreren van de mogelijkheden van digitale media in de lespraktijk. Ook binnen Doedactiek worstelen we met het huidige lesplanformulier. Het lijkt niet meer te voldoen.

Een logische volgende stap is om met elkaar na te denken over een nieuw lesplanformulier. Daarbij doemt de vraag op of het een ‘formulier’ moet worden. Misschien zitten er bij het opstellen van een les wel overeenkomsten met het bouwen van een website. Vraagje: welke ontwerpstrategieën voor het bouwen van websites zijn ook bruikbaar bij het samenstellen van een les of lessenserie?