Eigenlijk verandert er verrassend weinig aan de dynamiek van het leren nu we online zijn.

Gisteren had ik twee studenten in een online videogesprek waarvan de samenwerking niet meer helemaal lekker liep. Of liever, die er met elkaar een behoorlijke soap van hadden gemaakt. Inclusief berichten op social media die voorbij ieders persoonlijke grenzen gingen. We hebben het hier over studenten van de lerarenopleiding. Zij mogen straks dergelijke soaps zelf oplossen….

Normaal gesproken had ik ze in levende lijve bij me geroepen om het hier met elkaar over te hebben. Natuurlijk gaat het erom dat ze allemaal van de situatie leren. Er zijn geen winnaars. En geen verliezers. Het is misschien niet zo gezellig en aangenaam, maar zo’n frictie moment is wél een heel rijk leermoment.

Als we fysiek bij elkaar waren gekomen had ik ze op post its laten schrijven wat er in de samenwerking bij zichzelf en bij de anderen goed is gegaan en vervolgens in een cirkel laten plakken. Hoe dichter bij het centrum, hoe meer de groep als geheel ervan heeft geprofiteerd. Vervolgens een gesprek over de goede dingen van een ieder die verder weg van het centrum zijn geplakt. Daar heeft de groep dus minder van geprofiteerd. Hoe komt dat? Dit is een sterke werkvorm, gejat van scrum@school die eigenlijk ieder ingewikkeld gesprek open breekt. Als het gesprek loopt, ga ik meestal even weg, de meeste groepen lossen de situatie vanaf dat putn zelf op.

Maar op afstand post its plakken is wat ingewikkeld. Het kan vast wel, maar dat had ik tijdens het gesprek even niet paraat.

Nadat ik de twee verschillende versies van dezelfde soap had aangehoord vroeg ik aan de studenten: ‘en als je nou de regisseur was van deze soap, wat zou je kunnen doen om het verhaal nog spannender te maken?’ en vervolgens ‘en hoe zou je hier als regisseur een feel-good movie van kunnen maken?

Ze moesten hun werk ’s middags inleveren. Er stond dus tijdsdruk op. Uit wat ze vertelden maakte ik een wederzijdse bereidheid op om de situatie op te lossen en samen een mooi product neer te zetten. Ik heb ze gevraagd om, in plaats van te werken aan dat eindproduct, eerst ieder voor zich de twee scenario’s te beschrijven vanuit de rol van regisseur, daarna de overstap te maken naar de eigen opvattingen onder het vertoonde gedrag en de mogelijkheden om dat anders te doen. Pas nadat ik de beschrijvingen had gelezen mochten ze van mij verder met hun werk. Hun deadline heb ik in overleg met de betreffende docent opgeschoven.

Vanmiddag kreeg ik een bericht van die docent. Ze hadden de boel ingeleverd met de volgende tekst: “we leveren, een beetje later dan afgesproken, een product in waar we beiden trots op zijn.”

Er verandert verrassend weinig aan de dynamiek van het leren nu we online zijn……