Hij staat een nieuwe schutting te bouwen. 25 jaar geleden kwam hij naar Nederland. Nu is hij docent techniek op het MBO. Hij geeft les aan drie groepen studenten: volwassenen, jongeren die in Nederland zijn opgegroeid en statushouders die zich aan het voorbereiden zijn hun toekomst.

De volwassenen en de in Nederland opgegroeide jongeren redden het wel. Ze zijn niet altijd aanwezig bij de online lessen, maar ze reageren wel op berichten. Gelukkig lopen de stages in de bouw gewoon nog door. Dat geeft ze wat te doen.

Dat is anders bij de statushouders. Zij zijn moeilijk bereikbaar. Taal is een barrière. Hebben ze de maatregelen van de overheid wel meegekregen? Snappen ze wat de bedoeling is? Hij zou zo graag naar ze toegaan. Ze even zien en in de ogen kijken. Even een arm over de schouder of een handdruk.

Dat online contact werkt niet met deze studenten. Ze begrijpen niet alle woorden. Ze willen een heleboel zeggen, maar kunnen dat niet. Normaal is er met hen contact via een blik, een mondhoek die beweegt, een lach. Zo begrijpen ze elkaar. Dat lukt niet online.

Hij staat een nieuwe schutting te bouwen. Hij voelt hun pijn, hun eenzaamheid. In zijn buik.

De plank is heel nauwkeurig op maat gezaagd en past precies tussen de palen.