Vorige week gingen de Schoolexamens van 5 havo en 6 vwo niet door. Ze waren verplaatst naar deze week en volgende week. Als moeder maakte ik de rollercoaster van dichtbij mee. Zondagavond 15 maart werd bekend dat de scholen dicht zouden gaan. ‘Nou, geen toets dus morgen’ zei dochterlief met een gebroken stem. Ze had van alles aan de kant geschoven om goed te kunnen leren. Dit was echt een domper. Vervolgens is ze een cake gaan bakken. Er volgende dagen van onzekerheid.

Zoonlief pakte het een beetje anders aan. Uit pure verveling ging hij eindelijk de boeken lezen waarvan hij tot dusver alleen de samenvattingen had doorgebladerd. In stilte glimlachte ik.

Hun school neemt deze week de schoolexamens af met een strikt protocol van melden, handen ontsmetten, kortste route naar het lokaal, slechts 6 leerlingen per lokaal (kan makkelijk, de school is verder toch leeg) en na afloop toetsen op de tafel laten liggen. Die worden met handschoentjes aan door de surveillanten opgehaald. Daarna volgt een ontsmettingsploeg en worden de lokalen klaargemaakt voor de middagronde.

Dochterlief kwam vanmiddag na afloop thuis. “Hoe ging het?” vroeg ik. Normaal krijg ik dan een relaas over vragen die niet deugden of antwoorden die achteraf toch verkeerd bleken of stof die werd getoetst die niet opgegeven was of een druk geblader in een boek om het juiste antwoord wel te vinden. Nu keek ze me stralend aan “ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik een toets mocht maken!”