Eigenlijk kun je me niet kwader krijgen, maar tegelijkertijd zij het ze vergeven. Het zijn eerstejaars.

De studenten verzorgen minilessen aan elkaar. Vandaag was een groep aan de beurt waarvan één student niet fysiek aanwezig kon zijn. Daar hadden ze iets op bedacht, namelijk om niet een powerpoint te gebruiken maar Nearpod. Ze vroegen me ongeveer een uur voor hun miniles of ik iedereen kon laten weten dat ze nearpod moesten installeren op hun laptop. Zo gezegd, zo gedaan. Ik was verheugd en nieuwsgierig naar wat ze hadden bedacht.

Vorige week had ik alle studenten uitgedaagd om de lesfasen die toen besproken zijn toe te gaan passen in de toekomstige minilessen.

Daar had deze groep nog een beetje moeite mee. Ze hebben een keurige presentatie gegeven. Inhoudelijk was er weinig op aan te merken. Ze vonden het om beurten spannend om te presenteren. De student die online presenteerde vond dat juist minder spannend. Hij zat immers naar een zwart scherm met poppetje te kijken.

Meestal vinden studenten dat ze het slechter doen dan in werkelijkheid, dus ik moedigde, als altijd, het publiek aan om juist de positieve dingen te benoemen. Ik zag wat buiken ontspannen en schouders zakken.

Gedaan. Geen les maar een presentatie, maar afijn, ze hebben ervaren hoe het is om voor de groep te staan. Ze hebben geoefend met de rol van presentator en met hun docent houding. Best acceptabel voor eerstejaars.

Toch móést ik even vragen waarom ze Nearpod hadden gebruikt?

Hun redenering: omdat T. op afstand is en we dan met zijn allen vanuit één tool konden presenteren.

OK, slim bedacht, maar hebben jullie dan gezien dat er nog meer kan met Nearpod dan louter een presentatie geven?

De studenten gingen nu allemaal door elkaar praten. Dat is voor degenen die op afstand meedoen niet zo handig, dus greep ik in en gaf beurten.

Er kwamen allemaal mooie ervaringen met Nearpod.

Mooi. Ik sloot af. De volgende groep heeft een uitdaging!