Een gesprek met een collega uit Noorwegen levert interessant inzichten op. Ze vertelt:

“Afgelopen voorjaar dacht ik dat ik de lessen die ik normaal in de klas zou geven online moest doen. Ik vond het vreselijk. Al snel ben ik dat gaan omdraaien. In plaats van beginnen met een uitleg, begroette ik de studenten en zette ze online in groepen aan het werk. Na ongeveer een uurtje zelfstandig werken kwamen ze dan vanzelf met vragen Aan de hand van hun vragen gaf ik toelichting op de stof waar ze dat nodig hadden. Online moeten we anders denken. In plaats van achteraf de cursus evalueren heb ik dat nu veel eerder gedaan. Ik heb studenten gevraagd waar ze tegenaan liepen. Het bleek dat veel studenten moeite hadden met het beginnen met studeren, met beginnen met lezen. We hebben de tijd genomen om dit binnen de groep met elkaar te delen en langzaamaan ontstond er meer vertrouwen in de groep en verdiepten de gesprekken zich.

De derdejaars studenten die ik dit jaar mocht begeleiden bij hun stage ken ik nog niet zo goed. Ik vroeg hen in een online sessie hoe het op hun stagescholen ging. Er kwam nauwelijks antwoord. Toen ben ik ze gaan vragen of ze buiten hun comfortzone waren geweest de laatste tijd. Ineens was het ijs gebroken en kwamen ze los. Ik vroeg ze ook wat hun ervaringen waren met online onderwijs. Ze vertelden dat ze snel afgeleid zijn bij online sessies en dat ze veel liever fysieke lessen volgen. Een student beschreef het zo: ‘bij fysieke lessen kunnen we niet ‘ontsnappen’ zoals we dat online doen’. Waarschijnlijk willen de studenten helemaal niet ‘ontsnappen’, maar het gebeurt. Het internet is niet bedoeld om de aandacht vast te houden. En docenten zijn niet opgeleid als entertainers.

Nu begin ik meer mezelf te zijn. Sterker nog, nu denk ik dat ik online meer mezelf ben dan bij fysieke lessen. Online neem ik veel meer tijd om te vragen hoe het met de studenten is, of ze me kunenn zien en horen, of ze me verstaan en of ze me begrijpen. Ik ervaar dat dit voor studenten belangrijk is om zich veilig te voelen. De leerstof verweef ik met deze gesprekken. Het verloopt eigenlijk heel natuurlijk. Studenten hebebn helemaal niet in de gaten hoeveel ze ana het leren zijn! In een fysiek lokaal doe ik dat niet. Een fysiek lokaal nodigt mij uit om een andere rol aan te nemen en ander gedrag te vertonen.”

Best bijzonder eigenlijk. Waarom zouden we in een fysiek lokaal niet ook gewoon een gesprek met studenten kunenn voeren waar ze heel veel van leren?