Het bericht lijkt haastig geschreven. Het staat vol met spelfouten, de grammatica klopt niet en de inhoud springt van de hak op de tak.

Globaal begrijp ik dat de betreffende student zich zorgen maakt. Ze is in afwachting van de uitslag van de coronatest die ze heeft laten doen omdat ze in nauw contact is geweest met de student in onze groep die positief getest was. Daarnaast is broer is positief getest, maar woont elders. Moeder is bij broer op bezoek geweest en heeft zich vandaag laten testen, vader behoort tot een risicogroep. Verder is er iets met de opleiding heel graag willen, maar niet online.

Na jaren begeleiden van zowel leerlingen als studenten weet ik dat het geen zin heeft om schriftelijk te reageren op een dergelijk warrig bericht. Hier is even een gesprekje nodig, ook al is het al wat later op de avond. Ik schrijf terug dat ik haar even zal videobellen. Ze wil zich dan eerst even opfrissen. Nou, dat hoeft voor mij niet, dus ik bel haar meteen.

Huilend vertelt ze me dat ze nu op haar kamer zit en er niet af durft omdat ze dan haar vader kan besmetten. Ook vertelt ze dat ze het online onderwijs verschikkelijk vindt en dat ze de opleiding heel erg leuk vindt en graag verder wil en geen vertraging op wil lopen maar even niet ziet hoe ze nu verder kan studeren als ze besmet is.

Samen met haar probeer ik de kluwen wat te ontwarren. Dat ze nu echt eerst even moet wachten op de uitslag. Dat als er verder geen nieuwe besmettingen in onze groep zijn, we maandag allemaal weer fysiek naar school kunnen. Dat het hele atelier zo is ingericht dat het zowel fysiek in het lokaal kan als online. Dat we ons, helaas, allemaal moeten voorbereiden op strengere maatregelen op de korte termijn.

Het snikken kalmeert wat. Ik spreek met haar door hoe bij ons op de opleiding het online onderwijs eruit ziet. We blijven intensief samen werken. Niet alles, maar wel heel veel, kan online en docenten van de opleiding doen waanzinnig hun best om achterstanden te voorkomen. De online lessen blijven volgens rooster doorgaan en we houden met elkaar zoveel mogelijk het ritme van studeren vast.  Ze slaakt opgelucht ‘ja, een ritme houden met elkaar, dat is belangrijk’.

We ronden af.

Tranen schieten in mijn ogen. Ik voel mee met haar onzekerheid, verwarring en frustratie. Het is niet anders, maar van deze generatie jongeren wordt echt wel heel veel gevraagd.