Zaterdagochtend. Dochterlief: ‘Mam, hoe kun jij zo gemotiveerd blijven? Je werkt tot 11 uur ’s avonds, de volgende ochtend sta je vroeg op, maakt ontbijt voor ons allemaal en om 8 uur zit je weer achter je bureau. Hoe doe je dat?’

Ik: ‘Tsja, er is op dit moment heel veel gaande. Ik krijg heel veel vragen en het is fijn om ze te beantwoorden en anderen te helpen hun online onderwijs zo goed mogelijk vorm te geven. Dat zijn de ene keer heel kleine dingen als “hoe kan ik van te voren een poll neerzetten in Collaborate” (kan niet, helaas). De andere keer zijn dat grotere vragen als “hoe kunnen we ervoor zorgen dat alle collega’s hun ICT en didactiek portfolio zo snel mogelijk kunnen afronden”. Tussendoor zijn er vragen van studenten die aan het uitzoeken zijn hoe ze online les kunnen geven, collega’s bij Doedactiek die prachtige oplossingen bedenken, speelt ook nog het onderzoek dat ik graag doe en mijn eigen lessen. Vooral die eigen lessen delven nu een beetje het onderspit………..’.

Dochterlief onderbreekt: ‘Maar ik maak me wel zorgen dat je zo hard werkt’

Ik: ‘Je hebt gelijk. De rest van het weekend laat ik alle beeldschermen uit.

Dochterlief vertrekt vervolgens naar boven om te leren voor haar schoolexamen op maandag en mondeling op dinsdag.

Het is buiten mooi weer. De tuin is een jungle. Tijd dus om wat te knippen, te spitten, te zaaien, te ondersteunen en ruimte geven voor groei waar dat nodig is. Eigenlijk is het verschil met het werk achter die beeldschermen niet eens zo heel groot, behalve dan dat de tuin lekker buiten is en een merel mij de hele dag bemoedigend toe fluit. Ja, dat wens ik mezelf ook toe achter het beeldscherm, een bemoedigende merel. Dochterlief misschien?