De schrik zit er aardig in. Voor veel studenten was corona iets van ver weg en ooit. Met de posititief geteste medestudent is deze houding volledig omgeklapt. Het is nu heel dicht bij. We kennen iemand die besmet is. Alle activiteiten verliepen vandaag online. De studenten schakelden moeiteloos tussen de plenaire videosessies en naar hun eigen kanalen en weer terug. Hoewel het online veel lastiger is om emoties te ‘lezen’ bij studenten, bleek uit de vragen die ze elkaar stelden hun onderlinge zorg en begrip. Studenten hebben liever fysiek les en werken liever fysiek samen, zelfs als alles wat ze doen online is. Maar als het, zoals vandaag, niet anders kan, schakelen ze naadloos over naar online. Zelfs bij de plenaire uitleg over de Roos van Leary, toch echt wel even een stevig stukje stof, maakte ik uit de hoeveelheid en de aard van de vragen die de studenten via de chat en handopsteken stelden op dat ze er aardig bij bleven. Afgelopen maandag hoorde ik nog behoorlijk wat gemopper over de hoeveelheid online lessen en de extra inspanning die dat vergt om geconcentreerd te blijven. Vandaag heb ik alleen maar positieve verhalen gehoord over de studie, de groep en het programma. We maken er met elkaar het beste van!